home | fotoalbum | stats | gelinkt door | beheer | maak je eigen weblog aan! | Mag ik je kaartje? punt.nl


Thank you Vancouver merci
Sport/Olympische-spelen | 02 Maart 2010 | 03:18:59
Dit is dan het laatste blog report van deze Olympische missie.   De stad is rustig of er geen Olympische spelen zijn geweest. Geen overvolle Sky-train, geen drommen mensen op de straten. Op Granville kun je een kanon afschieten. Het is allemaal zo onwaarschijnlijk. Het zelfde gevoel bekruipt me   als in Turijn. Geen kleurige uniformen meer en waar is opeens dat blauwe leger? Een enkele vrijwilliger zie je nog met de blauwe jas lopen.  
 
 
 
 
                Granville is leeg
                        Bij de Mint geen rijen meer
 
De Coldron is uit hier ook geen wachtrijen meer van meer dan een uur. De “Mint” heeft de medaillecollectie opgeborgen en daar staan ook geen mensen langer dan zes! uur in de rij om de medailles even vast te mogen houden. Vancouver is ineens weer die stad die ik ontdekte toen ik bijna zeven weken terug hier aan kwam. Rustig relaxt en een niets aan de hand sfeer. Een zwerver heeft zijn vaste plek weer bij Granville station ingenomen. De afzettingen voor het Main Press Centre zijn er weggehaald. Hij ook weer gelukkig want dat is “zijn” plek en groet weer breed lachend iedereen die hem passeert.  
Ik ga nog een keer het MPC binnen om mijn pay-checks op te halen en te verzilveren. Ging het een paar keer heel moeilijk bij   het hoofdkantoor van de RCB. Het meiske wat hier aan de balie zat was in tien minuten klaar met het hele verhaal. Hoppa check valideren ID en paspoort controleren slechts één   telefoontje en uitbetalen die dingen. Alleen nu gaat het oversturen niet goed. Mijn bank heeft niet een goede code opgeven om het geld te sturen. Heb je dat weer. Dan maar ouderwets uitbetalen en met een tiet geld op pad. Hoop dat het geen problemen bij de grens gaat opleveren. Ik heb gelukkig de reçu’s dus moet goed komen.  
 

 
 
Ik ga niet naar de Farwell party ik wil geen afscheid meer nemen, en ik heb morgen een lange terug reis voor de boeg met een overstap in Minniapolis ik wil wat fit aan de reis beginnen. Zes uur opstaan en om zeven uur naar het vliegveld toe.
 
Ik loop naar het zelfde station om de skytrain te pakken waar ik zeven weken voor het eerst uit kwam om downtown Vancover in de stromende te verkennen. Nu is het erg mild het voorjaar hangt hier echt in de lucht. De winterspelen zijn voorbij. Vancouver is weer van haar bewoners en wij “Olympians” gaan weer op naar het volgende Olympische feest in Londen.   Vancouver thank you, Merci Vancouver!   Het was lang, erg vermoeiend maar mooi.  

 
 
 
 
reacties 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 291

Mag ik je kaartje?

A LAST SALUT
Sport/Olympische-spelen | 01 Maart 2010 | 19:01:07
Weet u nog dat ik een paar dagen terug het gala uniform heb gedragen van de RCMP? Het leek me gewoon leuk omdat eens te doen.
We hebben erg veel lol gehad met deze verkleed partij.
 
Ik krijg net een bericht dat Lynn, de man die het uniform vele jaren heeft gedragen, zaterdag toch nog plotseling is overleden. Lynn was al geruime tijd ziek en leed aan longkanker.
 
Zijn vrouw Nicci was vrijwiligster bij de fotopool. Hij stond er op dat zij deze klus in het "blauwe leger" wel zou doen ondanks dat hij erg ziek was. Hij had het graag zelf ook willen doen maar de ziekte heeft ook hem ingehaald. Ik weet als geen ander maar al te goed wat dat betekend...
 
 

 
              For Lynn, a last salut...
 
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 148


FIETSEN...
Sport/Olympische-spelen | 01 Maart 2010 | 18:28:24
Deze zondag, dag van de sluiting, is een dag van een einde en de start van een vooruitzicht naar Londen en Sochi en misschien wel Rio.  Ik heb deze ochtend even contact via de skype met Ron die alweer in Nederland zit.   Net zolas vier jaar terug is het ineens voorjaar. Nu was het telkens wel erg zacht hier maar vandaag is het echt heel mooi. Ik ga een eind fietsen het is uitgestorven hier op de wegen heel Canada zit voor de finale van het ijshockey. Na de winnende goal ga ik maar. Ik fiets naar de kust en ga daar de “Dyk” op. Je waant je aan de waddenkust. Een groot eb en vloed gebied met kwelders. De fietstocht komt ruim 15 kilometer verder uit bij de Oval. Ik schrik. De afbraak gaat heel erg snel. De meeste tenten rond de Oval zijn al weg…  
 
 
Ik breng mijn fiets terug naar de stalling van de NS en ga nog even mijn bierkaart in het HHH verzilveren, er staat nog geld op en Met Gabriella ga ik nog even eten bij een geweldig Kantonnees restaurant.   Het is er heel druk en of ik had gereserveerd. Natuurlijk wel niet. Vier dagen terug toen we hier met een groep waren heb ik aan tafel deze reservering toch gemaakt? Gabriella kan haar lachen bijna niet inhouden. Ik laat mijn Olympische accreditatie zien. Binnen twee tellen een tafel en de excuses van de directie. “Kijk da’s lachen man, toch? ” Zoals Leo dat zo mooi kan zeggen.
Thuis drink ik nog een fles wijn met Gabriella en Leo die net terug komt van zijn laatste foto klus tijdens de sluiting ceremonie. Hij heeft nog een cadeautje een glazen bol "See you in Sochi" Hij vertrekt in de vroege maandagochtend om vier uur. Dan is het weer leeg in huis…  
Na een goede nachtrust is het op maandagochtend rustig hier in huis. Geen geluiden meer, alleen die van mezelf. Ik zet de radio via de laptop maar aan op radio twee. Ik ruim Leo zijn bed op en ga het het huis alvast schoon maken. De stofzuiger houdt het midden tot het geen waar hij voor bedoeld is en een grasmaaier. Het ding maakt lawaai als het laatste oordeel, maar de boel is weer schoon. Ik donder al het afval in de container en sop de keuken uit. Straks alvast via internet inchecken en vanmiddag downtown om mijn paychecks op te halen. De dagen kan ik niet meer tellen het zijn nu uren die ik aftel voor mijn vertrek uit Canada.
 
 
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 176


THE END OF THE SHOW
Sport/Olympische-spelen | 28 Februari 2010 | 20:58:56
De laatste dag in de Oval altijd weer een dag met gemengde gevoelens. Er heerst ook een beetje gevoel van weemoed. Fotograaf en huisgenoot klikt het moment van Gabriella en mij.   Van Jac Orie krijg ik nog een paar Olympische shirtjes. Een XXL voor Ron en ik een “em- tje”. Zal ik er nog wel inpassen? Ik denk dat ik gegroeid ben hier in die zeven weken. Het eten is hier heel anders dan thuis.  

foto: Leo Vogelzang
 
De Mixed zone en de persconferentie gaat als een speer. We zagen er tegen op omdat alle medaille winnende schaatssters in een keer door de mixed zone komen.  Het zijn wel 24 schaatsers. Maar het gaat als een trein. Geen enkel oponthoud en de “delay” voor der doping controle die ik al had aangevraagd hoef ik niet eens te gebruiken.   Binnen het uur heb ik ze allemaal in de persconferentiezaal.    
Na de persconferentie begint gelijk de afbraak van het hele circus. Drie man sterk van de “Load-out” denderen de mixed zone binnen en halen alles van de muren af   en binnen een uur is mijn mixed zone leeg! Het is niet te geloven. Alles wat enige verzamelwaarde heeft wordt veilig gesteld voor de VANOC E-bay veiling.   We moeten zelf ons perscentrum uitruimen.   Na een uur is alles ruim en het is een triest gezicht.  
 
We gaan nog even naar binnen en mogen het ijs op.   Daar hakken ze de eerste stukken er al uit. De vries machines zijn al uit en je merkt het gelijk op het ijs het kleeft. In een razend tempo wordt alles al in de hal afgebroken. We maken veel foto’s op het ijs en natuurlijk ook op het podium.
 
 
 
Het afscheid is daar en ik hou er niet van. We nemen als management   afscheid van de vrijwilligers. Ze hebben een hele goede klus afgeleverd.   En daarmee onze venue mede tot een succes gemaakt. Ik loop voor de laatste   keer de Oval compound uit. Onze gebruikelijke uitgang is al afgesloten we moeten weer door de wat nu de “ load out”.  gate.
Ik heb niets meer gehoord van Ron dus die heeft een vlucht kunnen pakken. Hij vliegt als IPB’er en dan moet je maar afwachten of er plaats is in het vliegtuig. Andere vluchten in de komende week was er geen plaats. Het huis loopt dus nu langzaam leeg. Leo gaat maandagochtend om vier uur naar het vliegveld voor zijn terug vlucht.   En dan ben ik weer alleen.   Ik hoef de zondag niet de sluiting te doen. Aan de ene kant wel jammer maar aan de andere kant wel lekker. Met een wijntje lekker op de bank hangen en even niet hoeven trekt me ook wel.
 
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 180


PRRRRRRFFFFT DID YOU SAY SOMETHING
Sport/Olympische-spelen | 27 Februari 2010 | 05:38:10
Na   de 5000 meter van de vrouwen besluit het aanbod van Ron en Leo af te slaan om mee te gaan eten in de stad ik wil vroeg in   mijn nest. Rond acht uur laat ik me vallen op mijn bed en ben geloof ik al tijdens de val richting textiel in slaap gevallen.   Van die goede nacht rust ben ik behoorlijk opgeknapt en wat betreft   de snot aanval, die   is gelukkig weer grotendeels over hier in Richmond. De inhaler voor mijn longen doet het geweldig goed, na twee dagen is het brandende gevoel in de toppen van mijn longen weer weg. Gelukkig maar.
 
 
Na de zeer rustige trainingsdag van woensdag hebben we de tent twee uur eerder dicht gegooid. Er was geen kip meer op het ijs en slechts een journalist die het helemaal niet erg vond om in zijn hotel verder te gaan tikken.   Als er dan echt niets te doen is ga je maar weer eens op de foto met de ringen. Ik bel Ron dat ik besluit om toch maar naar het Olympisch dorp te komen.   Ik verkleed me even snel en pak snel de Skytrain.  
In het Olympische dorp treffen we een oude bekende van me die niet wist dat ik er zou zijn. Het is Aberra, de vrijwilliger waarmee ik in China enorm veel lol mee heb beleefd.   Hij is enorm verrast om me te zien.   De imitatie van het geluid van een scheet, gevolgd door “ Do you say something ?” Ging er gelijk weer in als zoete koek.  
 
 
Ron laat me het dorp zien. Het is echt geweldig mooi en het kost straks ook een behoorlijk duit om hier te kunnen en mogen wonen aan “ Fals Kreek”.   Want na de spelen gaan de huizen in de verkoop voor de iets dikker gevulde beurs dan de gemiddelde Canadees heeft.   Midden in het gebied staat een hele oude schuur die gerestaureerd is en nu dient als een plek om lekker rond te hangen.   Ik kan niets anders zeggen dan een giga plek echt werelds.  

 
We belanden op Ron zijn werkplek van de IOC atletenverkiezingen. Natuurlijk even op de foto met de fakkel en weer niet normaal kunnen doen bij de ringen. Ron ziet de ene na de andere bekende en moet overal “eventjes” naar toe om even dag te zeggen. Daarna gaan maar eens een   hapje eten in het Workforce restaurant in het Olympisch dorp. De bek valt mij open hoe goed   het eten is. Halve gebraden kippetje, Spinazie pasta verse groente, toetjes taartjes en als je meer wilt haal je maar op. Bij ons moet je bijna acht wees gegroetjes en twaalf onze vader bidden en smeken  om een extra schepje rijst te krijgen. En een extra broodje voor bij de soep. Durf het eens te vragen! Vriendje Ron heeft zelfs de beschikking over de meneer met de grote gele M.  
 
 
Na het eten gaan we eens richting het Sochi huis. Dat zit in de “Dome” aan False kreek”.   De maquette van het Olympische gebied is enorm en het ziet er echt geweldig uit. Die Russen donderen er een complete nieuwe stad neer. Het is best indruk wekkend. Rond Sochi is ook een behoorlijke wijncultuur. Leo en ik gaan even als wijn kenners die slobbertjes even testen. We komen tot de conclusie dat het een aardig tafelwijntje is. En de mevrouwen? Hele hoge hakken en zeer strakke rokken. Ik durf er niet eens een foto van te maken er lopen ook “van die” meneren rond…  
   
 
 
 
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 202


PLIESIE
Sport/Olympische-spelen | 25 Februari 2010 | 04:37:57
 De snot zet door en ik moet dat ook maar doen.  Vandaag een flauwe dag met de 5000 meter voor de dames.   Was natuurlijk ook wel van te voren een wet van Meden en Perzen. In de ochtend nog ver voor de wedstrijd was gelijk wel enige opwinding omdat Kemkers in ging op een verzoek van de gezamenlijke Nederlandse pers om eens te komen praten na een heftige nacht.   Er is veel uitgelegd en uitgesproken hoe het allemaal toch kon gebeuren. Gerard neemt alle schuld op zich. Later op het ijs, als er hard getraind wordt voor de team persuit, worden er al weer grappen gemaakt en wordt er veel gelachen. Ik heb dus gelijk," Het is maar een spelletje..."
 
 
Ik krijg reacties of ik die “vrijwilliger“ was die op zij werd gezet door Sven Kramer.   Neen, beste lezers  dat was ik niet. Het was een jong meiske en ik ben geen vrijwilliger.  Het was een medewerker van OBS. Dat is de Olympic Broadcast Service zij verzorgen de TV beelden op alle Olympische venue’s.   Ik heb even gedacht moet ik nu echt als de hele boze politie optreden? Maar het is allemaal goed gekomen.
 
 
 
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 205


SNOT
Sport/Olympische-spelen | 24 Februari 2010 | 16:22:55
Het regent hier…. Met bakken uit de lucht en ik moet op de fiets. Mijn verkoudheid zet zich in alle heftigheid voort en het regent zo nu en dan ook snot. En de verkoudheid begint mijn longen te plagen en daar ben ik helemaal niet blij mee. De weerstand is ook helemaal weg en de vermoeidheid lichamelijk en geestelijk begint toe te slaan. Gelukkig heb ik mijn medicijnen bij me en zit weer braaf aan de Ceritide. Was er zo mooi van af. We moeten nog een paar dagen dus nog even volhouden...
 
Wat moet ik nu van de 10 k zeggen? Daar hoef ik niets meer aan toe te voegen lijkt me. De plek voor de 100ste   Olympische medaille aan de “wall of fame” in het HHH blijft nog even leeg tot de team persuit of pas over twee jaar in Londen. Maar bob heeft BRONS! En laten we daar ook blij mee zijn!
 
 
 
 
reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 175


KLOKKIE...
Sport/Olympische-spelen | 23 Februari 2010 | 09:37:47
De maandagavond is erg rustig geen gekke dingen in het HHH. Of het moet de aanstaande aanwezigheid zijn van Gerard Joling.   Huisgenoot Leo Vogelzang en ik besluiten om een hapje te gaan eten. Ik ben wel toe aan een fatsoenlijk bord eten. Het eten is niet slecht op het Oval complex maar het is erg eenzijdig.   Leo en ik komen in een Chinees restaurant uit. Waar we een aanval doen op de kaart. Er komt een berg voer aan voor een heel weeshuis.   We slaan er doorheen en de rest gaat mee in een echte “doggybag”.  
 
Ron komt laat uit het Olympisch dorp. Hij belt me vanmiddag al dat hij een cadeau heeft voor me. Ben erg benieuwd wat het is. Allereerst tovert hij de nieuwste gelimiteerde Canadese Right to Play jas tevoorschijn. Geen cadeau maar wel erg mooi en tegelijk voor een heel goed doel. Dan komt hij ineens met het speciale cadeau aan zetten. Oeps, ik kan me goed houden de Olympische Swatch!   Deze keer voor mij geen vrijwilliger cadeautjes omdat ik werk als Payd staff. Speksnijder heeft deze dus voor me geregeld. Ben er enorm blij mee.  
We gaan vroeg naar huis. Na wat geiten om om wat foto's te maken, uit het boek hoe dom kan ik op de foto staan?, ga ik maar eens vroeg naar bed. Ik voel een draak van een verkoudheid opkomen.  
 
 
 
 
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 180


BRAK NA 2 X 1500
Sport/Olympische-spelen | 22 Februari 2010 | 16:09:15
Het is vier minuten over zeven in de ochtend en ik ben lichtelijk brak... het goud van Ireen is daar debet aan. Er is veel gebeurd de afgelopen dagen. Teveel omdat eventjes zomaar op de vroege ochtend in dit blog te schrijven. Gelukkig heb ik vanmiddag vrij en zal ik de afgelopen paar dagen voor u allen samen vatten. Dus nog even geduld. En nu eerst een asperientje...

Vanmiddag een vrije middag. Het is een trainingsdag in de Oval dus we wisselen een beetje met de diensten. Het wordt ook wel tijd want het punt van er doorheen zitten is aanstaande. En   een avondje huldigen is daarvoor ook niet het beste medicijn. Het lijkt hier op het moment wel voorjaar. Ik zit heerlijk in de zon op de veranda van het huis en tik de afgelopen dagen op.  
 
 
We hadden natuurlijk eerst die gekte van Tuitert. Wat een gekkenhuis hier in de Oval. Of het dak er af moest zo ging het publiek tekeer. Niet in de laatste plaats Tuitert zelf natuurlijk. Ondanks de plotselinge hysterie   is het ons ook deze keer weer gelukt het “podium”   op tijd door de hele mixed-zone te loodsen.   Zelfs na de doping controle wil de media met hem spreken voor KNSB.TV. Door al het gedoe blijkt Mark het blauwe lint wat om het bloemetje zit van de Flowerceremonie is verloren. Ach de bij de volgende ceremonie in BC stadium heeft hij weer een.
 
Omdat de race zo laat was en Mark vroeg in het HHH werd gehuldigd heb ik die dus gemist. Ik zag nog net Willem Alexander en Mark van het podium lopen.     Ik zoek nog even om Ron maar kan hem in een afgeladen HHH niet vinden en ik besluit naar huis te gaan. Ben erg moe.  
Na de 1500 meter van de mannen is het dan de beurt aan de dames. We moeten weer erg vroeg beginnen. Ik maak mijn inspectie ronde door de Mixed zone en wil een microfoon aansluiten. Het snoer zit vastgebonden met een lint… Huh is dit? JA! Dat is het. Helemaal lachen dit. Eén van de vrijwilligers heeft bij het opruimen van de mixed zone van de vorige avond het lint van Mark gevonden en gebruikt om het snoert vast te maken.   Da’s dus nu een heel mooi souvenir.  
 
 
De race van de dames is killing na de rit van Ireen gaan al die meiden in de laatste 300 meter helemaal kapot. Na de laatste rit is het dus echt duidelijk Nederland heeft voor het eerst in de Olympische geschiedenis de dubbel te pakken. Als Ireen door de hele pers is begeleid ik haar naar de persconferentiezaal. Heel even mag ik het goud beethouden en maak er in de loop een foto van.  Het plaatje is niet een zilveren camera waard maar  ik heb dat ding wel in mijn handen.  
Ireen moet even wat pakken uit de kleedkamer en geeft mij haar bloemetje even. Altijd leuk om daar ook een plaatje van te maken. We zijn mooi op tijd klaar en ik ga naar het  HHH waar ik de huldiging mee kan maken. Wat een feest! Ik zie Ireen’s vader Wim Wust staan op de  vip tribune. Ik loop naar hem toe en als Liwwadders onder elkaar we omhelzen elkaar. Hij is emotioneel en trots   en dat mag hij best zijn!  
 
 
Guus Meewis maakt het Brabo feestje helemaal compleet en in het perscafe maak ik samen met hoofdklasser kaatster Aukje van   Kuiken en Rense Lolkema  van de Leeuwarder Courant een fles te veel heerlijke witte wijn burgemeester.      



 

reacties 2 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 196


EVEN ZUUR TERUG DOEN
Sport/Olympische-spelen | 21 Februari 2010 | 07:43:55
Er heerst ineens een negatieve sfeer rond de spelen. Alles zou verkeerd gaan en dit zouden de slechtste spelen ooit zijn. Tjonge jonge jonge. Ik ga nu even in de tegenaanval tegen een bult meeschrijvers van journalisten. Er is een krant geweest die van nature al negatief is en all schrijvende pers hobbelt er achter aan vaak zonder enige kennis. Iedere zandkorrel wordt nu uitvergroot tot een complete zandsupletie aan een Noordzee strand za een zware november storm. Hebben deze schrijfseisies in Italie de ogen dan echt dicht gehad of hebben ze niet op opletten gezeten? De kritieken even op een rijtje, De dood van de rodelaar is geen organisatorische fout al hoe erg dit verschrikkelijk feit ook is. Dat er geen sneeuw is in Cypres daar kan niemand wat aan doen. Dat daardoor duizenden mensen niet toegelaten zijn is meer een pluim voor de organisatie dan een punt van kritiek. De omgeving is te drassig voor zoveel publiek waardoor juist een onveilige situatie zou zijn ontstaan. Is het verstandig om 30 duizend mensen toe te laten op een blubberveld?
 
Dat er een poot van de vlam niet omhoog komt is een mechanisch probleem en heeft niets te maken met hoe zaken georganiseerd zijn. Als een Formule 1 auto zijn motor opblaast heeft de organisatie van de race dan een fout gemaakt? Dat er met de ijsmaschienes problemen waren heeft niets te maken met de organisatie van de spelen. Wederom een technisch probleem. Motoren kunnen stuk gaan. Dat uitgerekend er twee op twee op een volgende dagen kapot gaan is domweg pech. En de tijd waarneming? Hoe vaak gebeurd dat niet bij het schaatsen dat de tijd gereset moet worden. Het levert doorgaans niet meer op dan drie regels in de krant. En de organisatie treft wederom geen blaam want de klokken-boer Omega is daar verantwoordelijk voor. En echt onervaren zijn ze niet want dit spelletje doen ze over de hele schaats wereld. Dat de jury leden lang hebben overlegd is gebruikelijk bij het schaatsen. Maar is VANOC daar verantwoordelijk voor? Nee, ik dacht het niet want het schaatstoernooi staat onder auspischen van de ISU.
 
Ik ben misschien niet geheel objectief maar als ik deze spelen van uit de organsatie nu mee maak en die vergelijk met die van Turijn dan is dit de hemel op aarde. Maar ja Turijn was Italie en de hele wereld is naar Turijn gekomen met het idee, " Acht het zijn de Italianen en daar kan je alles van verwachten...". Van de canadezen met een hoge graad van vooral administratieve perfectie wordt meer verwacht. En als er dan ook maar iets tegen zit waar een zure stukjes schrijver over kan mekkeren vliegen alle meeschrijvers daar gelijk achteraan en doen er om "iets" nieuws te hebben er en schepje overdrijven boven op.    
 
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 181


 

Home   weblog sinds: 2009-11-23

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.