Het is maandag en vandaag de eerste
wedstrijdjes met de echte tijdwaarneming. Het werkt allemaal en dat is een hele
geruststelling. Alle TV lampen
zijn u ook aan en dan is de hal nog mooier. Iedere dag krijg ik meer
Japanners en Chinezen over de vloer. En heb vandaag besloten in samenspraak met de Japanse hoofd pers attaché dat ze een eigen hoek krijgen waar ik een luidspreker
systeem heb. Kan de hele meute in één keer het verhaal horen van een Japanse
schaatser. Dat valt in bijzonder goede aarde. De hoge pief en ik nemen afscheid
en ik buig uit respect diep voor hem maar dat doet hij ook voor mij en overlaad
mij met complimenten voor het zo service gericht denken voor de Japanse pers.
Een komisch gezicht moet dat zijn. Twee mannen die steeds dieper voor elkaar
buigen.
Vandaag ook de eerste echte grote repetities
van de huldigingen. De laatste
twee repetities gaat het hele persteam mee doen. Na de huldiging moeten de
schaatsers weer door mijn winkel heen en dat wordt spannend gezien de enorme
tijdsdruk voor de schrijvende pers. Tijdens de laatste repetitie doen ze de
team persuit. Nederland wint in de repetitie goud en dus klikt het Wilhelmus.
Ja daar sta je dan op het midden terrein naar je nationale driekleur te kijken.
En dat gaat bij mij nooit goed dus ik sta weer te janken te midden van het hele
management team. Dat hadden ze dus
even niet verwacht. Als het aan mij licht sta ik strak aan de trap op het
midden terrein van de Richmond Olympic Oval de heel vaak te janken.
Vandaag is er in de Oval met als middelpunt de
mixed-zone een nieuwe regel van kracht. De atleten moesten iedere keer als ze
van het “ Field of play” komen door de mixed zone. Dus ook als ze even tussen
de trainingen door een plasje willen doen. En dat geeft wrijving bij de
schaatsers. We hebben overleg hoe we dit kunnen oplossen. 's Middags komt er nog iemand van het IOC om mee te vergaderen. De uitkomst verrast me ze neem
één van mijn ideeën over. De schaatsers hoeven alleen na de training door de mixed
zone. Iedereen blij.
Vanmorgen is het enorm druk met weer veel
Japanse TV stations. Het ene na het andere interview verzoek vliegt me om de
oren en ik ben erg druk aan het bemiddelen met de Canadezen, Duitsers, Tsjechen
en de Russen om die allemaal op tijd in de mixed zone te krijgen. Voor Martina
Sablikova is Japanse TV belangstelling. Maar Martina spreekt geen amper drie
woorden Engels. Dus gebeurd het volgende. De Japanse mevrouw stelt een vraag,
Iemand van haat ploeg vertaald die in het Engels. En ik vertaal dat weer voor
Martina in het Duits. En na het antwoord het zelfde spelletje weer terug. Met als gevolg een zeer dankbare Japanse
TV ploeg en ik weer een hele hete pin cadeau die iedereen wil hebben maar niet krijgt!
Op zaterdagochtend doe ik de gordijnen open en
zie een stralende “oranjezonnetje”. Het lijkt een beetje zoals je dat wilt
hebben op een mooie Koningendag. En dat is het natuurlijk ook een beetje. Want
vandaag gaan we op de fiets met z’n allen hier in Richmond. Maar eerst moet ik deze morgen nog wel
even naar de Oval om de boel op te starten. Vandaag dus de eerste test
wedstrijdjes en eens kijken of de dingen lopen zoals ze moeten lopen. En er is
een nieuw aardigheidje in op een landkaart mag iedereen een pin plaatsen waar
hij/zij vandaan komt.
De telefoon gaat en Ron Staat al bij de
Workforce ingang met een fiets. Ik ga naar hem toe. Breed grijnzend met oranje
hesje en malle Pietje helm samen naar de start van deze fietstocht. Wat een plezier op zijn
Nederlands fietsen in Richmond waar ze dus echt niet weten hoe ze met fietsers
om moeten in het verkeer. We krijgen alle ruimte ze zijn als de dood om ons aan
te rijden. Waardoor de VOF Ritsel & Ratsel dus gelijk de hele drie de
rijstroken voor ons zelf opeisen met gevolg dat er een redelijk sliert auto's achter ons rijd.
Wat een pret om met zoveel oud Nederlanders en
Canadezen met Nederlandse roots langs en over de dijk naast de Fraserrivier te
fietsen. De Canadezen zijn helemaal door het dolle heen aan de kant van de weg.
Niemand klaagt dit hebben ze nog nooit gezien 625 maffe Nederlanders getooid
in oranje hesjes trekken aan ze voorbij. De politie zet met veel vertoon de wegen
af. Het is een kippenvel moment waarbij ik nu en dan even vochtige ogen heb. Na
de ongeveer zes kilometer is het helaas al weer voorbij en is er heel
Nederlands, koek en sopie.
Na weer een drukke dag in de Oval is er ’s
avonds een uitbreiding van ons huiskouden. De vriendin van Ron komt voor een weekje
bij ons. Na een flesje wijn is het weer veel te laat wel mooi geweest en is er
weer een dag om nooit te vergeten om.
Deze vrijdag begint zoals de komende dagen weer vroeg. Het
is nog donker als we van huis gaan. Bij de Oval lijkt het iedere dag meer goud is opgeborgen. De roadblocks
hebben nu helemaal een volledig cordon om de Oval gelegd. Veel politie en nog
veel meer beveiliging personeel die er strak de hand aan houden wat wel en niet
mag en kan.
Er komen steeds meer schaatsers de hal binnen. Vanmorgen was
het echt file rijden op de baan. Echt een volle bak! En de pers? Nou reken maar
heel Japan is leeg gelopen en met z’n allen gezellig naar de Oval. Er stuiteren
gelijk 10 Japanse cameraploegen de mixed zone in. Ik wijs ze een plek aan en
daar komen ze ook niet vanaf. Goed gedisciplineerd volk dat dan weer wel.
Hoe druk het vrijdagmorgen is zo rustig is het dan vanmiddag.
Vier Japanners op de baan en dus even buurten bij de sport productie. Die
zorgen voor het geluid en de grote scoreborden. En die hebben boven in de Oval
een super plek. En natuurlijk even met ze op de foto. Ze houden al van me want
de dropjes gaan er in als een preek bij een ouderling.
Ik kom in de Oval een blonde dame tegen die aan me wordt voorgesteld. Het is Svetlana en zij zit in het observatie en organisatieteam van Sochi 2014. Ze wil van alles weten over de mixed zone en hoe mijn management visie is die we de afgelopen weken hebben ontwikkeld. Iik moet op de foto, mijn accreditatie, mijn telefoon nummer alles wil ze weten. Ze is niet bij me weg te slaan. Ik geef haar maar een setje oranje klompjes waar we een paar honderd van hebben en razend populair zijn in de Oval. Ze spreek wat Nederlands en is gek op de Nederlandse schaatscultuur, Lezers noteer maar vast, Dick in Sochi...
Vanavond even een hapje eten in downtown Vacouver bij Earls.
Een echte place to be tent. We zitten koud aan de bar of er staat al weer een
Canadees naast ons en begint tegen ons aan te kletsen. Laat hij nu Nederlandse
ouders hebben. Naast ons komt een grote groep mensen zitten. Ook Nederlanders
van de NS, Ja die van die fiets tour van morgen. En ik regel gelijk maar even
een fiets voor de komende drie weken. Och wat is het toch fijn om in Vancouver
te wezen. Wat is het toch fijn in Vancouver te zijn…
Zaterdag dan de grote fietstour, meer dan 600 Nederlanders
op de fiets. Gaat een feestje worden.
Na drie weken van trainingen, voorbereidingen, bouwen en
verbouwen was het dan vanmorgen echt zo ver. De winkel is open en de klanten
kunnen komen. Gisteren zijn net op
tijd de decorstukken nog gekomen die de lelijke dranghekken wat opfleuren. De
geluidsinstallatie is nu ook goed geregeld en kan in drie geluidsboxen
afzonderlijk van elkaar gebruiken. Dit kan gemakkelijk zijn als het heel erg
druk in de mixed-zone wordt.
Het is echt een beauty en groot! De ruimte is iets van 275
vierkante meter. En ik denk dat ik daarmee de grootse mixed zone heb van alle
venue’s.
Tunnel van infield naar Mixed zone
Gang naar MXZ
Net na één uur komen de eerste mediagolf op gang. De eerste nederlandse journalist die zich meld is Tim van het ANP. Maar ook gelijk ook al
camerateams die de boel komen verkennen en natuurlijk gelijk de gekste
verzoeken. Vooral van de Koreaanse en Jappanse TV ploegen. Ze spreken amper een paar woorden Engels maar met handen en voeten komen we er uit en ben ik weer een pin rijker. Tegelijkertijd komen ook de eerste vrijwilligers binnen. We laten ze
veel rouleren op de perstribune, mixed-zone en werk voor het Olympic News
Service. We gaan dat met de hele groep doen zodat het werk niet
eentonig voor ze wordt.
De dagen zijn van af vandaag lang met geen enkele vrije dag
tot aan de sluitingsceremonie. Het
wordt een slijtageslag dat staat vast. Maar ik wil zaterdag eigenlijk wel mee
doen aan de “Orange biketour” door Vancouver. Want dan gaan meer dan 400 Nederlanders
op de gele NS fietsen hier de stad onveilig maken. Wordt natuurlijk helemaal te
gek. Een colonne van al die fietsen in een stad waar een fiets een zeldzaamheid
is. Maar of dat gaat lukken? Ik hoop dat ik er een paar uurtjes uit kan.
vier van de twaalf broadcast plekken
Mixed zone schrijvende pers
Nog meer broadcastposities
Ik heb gisteren nog een verzoek van de NOS radio Langs de
Lijn gekregen. Zij willen mij graag een dag volgen in de Mixed-zone. Wat voor werk ik doe, wat
het werk inhoud en natuurlijk over die gekke Olympische tik. Ik kan dat zelf
niet zomaar toezeggen daar heb ik dan weer een media manager voor die dat gaat
regelen. Het zal geen probleem zijn dus binnenkort de avonturen van Ron, want ze willen hem vragen naar zijn ervaringen in het Olympisch dorp, en mij
te beluisteren bij NOS-Langs de lijn.
Dinsdag 2 februari een vrije dag want de Oval wordt
uitgekamd voor de definitieve oplevering aan de verschillende operationele teams. Mooie dag dus om eens uit
te slapen rustig te ontbijten en downtown te gaan om mijn paycheck op te halen.
Hier hebben ze dus het systeem dat je een check krijgt en daarmee moet je mee
naar een bank om je geld te krijgen. En daar begint het dus. De RBC bank kan de
check niet uitkeren. Naar een andere bank. Dat zou wel kunnen maar… De juffrouw
moet dan eerst weer een kantoor
bellen om de check te verifiëren.
-Ja…en? “Nu?”. Vraagt ze. -Lijkt me van wel juffrouw! Na enig aandringen
komt de manager er ook maar eens bij. Die er ook mee aan de slag. Eén check
lukt nog wel de andere niet want het kantoor dat ze moet bellen gaat om vier
uur dicht en kan ik niet meer bellen meneer…
In de Olympische superstore gaat het nu helemaal loss. Niet
alleen de normale Olympische meuk wordt verkocht maar de meeste landen hebben
een eigen kraaltjes en spiegeltjes afdeling. Toppers zijn echt de Amerikanen en
de Russen die nog volop bezig zijn om hun stand klaar te maken. De eerste
jassen van Sochi, de Olympische stad van 2014, zijn er al. Nog vier jaar
geduld.
Overal staan dus paspoppen met de verschillende soorten
kleding en soms staan er ook weer rare paspoppen tussen. Nederland is wat calvinistisch “zuinigjes” aanwezig.
Typisch gevalletje van jammer als je al die andere mooie verkooppunten ziet.
Het is woensdagochtend en na een bak yochert en muesli op
naar de Oval we gaan vandaag operationeel en alle schaatsteams zijn nu welkom
om te trainen. Bij de ingang van de Oval kom ik Sven Kramer en Irene Wust
tegen. In het Fries vraag ik Sven hoe het met hem gaat. Omdat ik achter hem sta
ziet Sven me niet en is verrast om Fries te horen en me te zien.
Het grote “Greet and Meet” circus start vandaag. De eerste NOC persatache’s die ik tegen
kom is een charmante dame Perry de persattaché van team USA. Ze wil graag met
alle schaatsers een rondleiding door de mixed zone zodat de schaatsers een
beetje een idee hebben hoe alles gaat. En da’s dan leuk als je Chad Hadrick mag
vertellen wat hij wel en niet mag en moet… En natuurlijk de eerste NOC pin is
binnen. Een paar meer bietsen om te ruilen zat er nog niet in maar dat gaat wel
komen…
Laten we eens de toekomst bril opzetten het is in het najaar
van 2022 ergens tijdens een IOC-sessie
ergens in de wereld. De derde stemming voor welke stad de spelen van
2028 mag organiseren. Amsterdam heeft goede papieren omdat er al een jaren
lange lobby en voorbereiding is geweest voor die spelen. De voorzitter maakt de
laatste envelop open…
“The games of 2028 goes to ………Amsterdam!”
Het dak eraf natuurlijk en de klus kan beginnen. Stel je
eens voor wat een een enorm inspirerend moment kan dat zijn. En heel Nederland
eens met de neuzen dezelfde kant op en we zijn weer eens ergens trots op. De
spelen komen na 100 jaar weer “thuis”.
Ik zit nu in een management team van een Olympische
organisatie en ben niet echt objectief natuurlijk maar iedere dag wordt het werk
inspirerender. Ook dit blog weten steeds meer mensen te vinden. Dus ook in
Nederland klinkt de Olympische wekker van Vancouver steeds harder. Om zo’n giga
organisatie op poten te zetten is wel wat voor nodig. Het begint bij de basis,
stel jezelf eens de vraag: “ Hoe groot wil jij zijn”?
Er is nog een hele lange weg te gaan naar 2028. Ja ik hoor u
al zeggen tjeemig de peemig waar heb je het over man, 2028 is pas over 18 jaar!
Als u dat nu denkt, wat heel begrijpelijk is gezien de grote tijdspanne, moet u
ook begrijpen dat Amsterdam 2028 al is begonnen. En twijfels of wij het kunnen?
Natuurlijk kunnen we het als we maar willen.
Ik wil voor de spelen van 2028 een ambassadeur zijn voor de
droom die het waard is en zal die ook uitdragen.
Het illustere Olympische duo komt weer samen. Ritsel en Ratsen
of wel Dick en Ron zijn dan weer Olympisch sinds Beijing herenigt. Ik ben nog even naar
een van de hotspots in downtown Vancouver wezen eten met Gabriella en wat
vriendinnen. Na een zeer weldadige nacht rust is het vandaag dus de grote
verhuisdag. En verlaat ik dan na 18 nachten kamer 107 van de Richmond Comfort inn. Om te vertrekken naar Sunrise garden
Het huis wat ik heb kunnen regelen in Richmond is prima in orde. Als
je aankomt is het een zeer beschermt woonerf. Waar we de komende maand resideren is een ruim huis met een living
en grote open keuken. Op de boven verdieping drie slaapkamers en twee badkamers.
Een grote centrale en een kleine in de mastersbedroom. Van Gabriella heb ik een extra
bed te leen gekregen dus helemaal goed maar het wemelt het van de grote
opblaasbedden.
Omdat ik dit weekend een auto hebben ben ik ook maar even
een rondje Stanleypark gereden. Een prachtige heuvel aan de noordkant van
Vancouver. Het is het recreatiepark van de stad. En zeer gewild bij toeristen. De uitzichten zijn werkelijk betoverend ook al is het vandaag niet
het mooiste weer. Aan het eind van Stanleypark is Englischbay. De poort naar de
grote oceaan en bij het strand staat één van de beroemste Inukshuks.
‘s Avonds in het huis probeert ik van alles om een
draadloze internet verbinding tot stand te brengen maar dat werkt niet. De nieuw gekochte router ziet het modem
niet en de ene computer ziet hem weer wel maar ziet dan weer niet de andere
computer die een DNS code wil
hebben. U snapt dit? Da’s mooi ga er veel geld mee verdienen want ik snap
het dus niet en gaan me bezig houden met een ferme berenburg van de firma
Weduwe Joustra. Morgen is er weer een dag. Later blikt dat ik een firmware moet installeren en de draadloze internet giert met duizenden magabits per seconde door het huis.
Maandag was het kleine klusjes dag in de
Oval met checklijsten nalopen wat er nog allemaal moet gebeuren.
Vanmorgen heeft de nederlandse ploeg het ijs getest en licht getraind
in de Oval. Mooi om ze dan in die " treintjes" te zien rijden. Ik heb
ze mooi met rust gelaten zo'n eerste dag. We gaan elkaar de komende
vier weken nog veel zien en spreken. Dinsdag is de grote "sweep" in de
Oval. Dat betekend dat ze op de kop gezet wordt. Een grote schoonmaak
en veiligheidscoontrole. Niemand mag er in zelf wij van het managemant
ijn niet welkom. Woensdag morgen na acht uur moeten we tekenen voor de
overdracht van onze afdelingen. En dan zijn we echt Olympisch
operationeel.
Vandaag hebben we het niet
zo druk. Mag ook wel na die hele pittige training en de workshops van de IOC
hot shots. Heel interessant als je bijgespijkerd wordt door o.a. een voormalig persagent van het Witte Huis. Ja, dat huis
waar de Obam’s resideren. Of Bob Condron die terug kan zien op 24 Olympische spelen en de huidige nieuwsvoorziening bijna heeft uitgevonden. Ik was
te moe om gisteren nog ook maar één letter op papier te zetten voor dit blog. Ben thuis gekomen heb wat gegeten een
mailtje verstuurd en toen ik mijn kussen rook was ik vertrokken.
We zijn dus maar eens
begonnen met het opplakken van de “Sings”
en dan ben je bezig met “ Signing”. Terwijl je dan dit werk doet denk je " Heb ik hier nu al die ingewikkelde trainingen voor gehad?' Maar dit moet ook gebeuren en de vrijwilligers zijn er nog niet dus eventjes weer terug op aarde is helemaal niet verkeerd. Echt overal moet een bordje of een sticker op wat het is en waar
'iets' is. En ik kan u verzekeren lezers
van dit blog in de lage landen of waar dan ook ter wereld. Het zijn er een
heleboel. Gelukkig hoeven we alleen maar onze eigen winkel te doen. In de hele
Oval hangen er enkele honderden aanstaande souveniers...
Maar na bijvoorbeeld 140 tafelstickers plakken bij internet aan sluitingen heb
je het wel gehad.
Olympische spelen is een
verbroedering van volkeren vooral met onze tegenvoeters. Ja, dat zeg ik toch even heel mooi vind ikzelf wel.
Plat gezegd komt het er op neer dat er bij Ausielanders altijd wel een barbie
staat te gloeien en dat daar de halve wereld om heen staat te knagen. De halve workforce van logistiek komt van
het Kangoeroe eiland en heeft hun opslag tent redelijk aangepast je kunt er even wat “hoops’ maken (basketballen) of wat tafeltennissen voor de conditie. Er is redelijk
vaak wat vlees op het de roosters bij deze "mate's". “G'day barbie by donation mate”, je gooit wat dollars in
een bak en je kan je klem eten.
En gaat het management even zeer luxe uit op zakeneten.
Bij een burger of hotdog
hoort wat te drinken. Nu is dit maar de Fryday lunch barbie dus geen Fosters en
andere Ausie biertjes maar er zijn wat Zero coke en wat licht gevende drankjes gebietst
bij de Colaboy’s. En waar koel je
die in? Juist een bak met Olympisch ijs!
Tot slot nog een klein
persoonlijk drama. Na bijna acht jaar trouwe dienst knapt vandaag mijn LIVE
STRONG armbandje doormidden. Nu ik
zonder ben voel ik me een beetje “naakt”. Gelukkig komen er morgen nieuwe aan
in Vancouver.
Als u alsnog besluit om naar
Vancouver te komen heeft u er goed aan gedaan lezers van dit blog waar dan ook
ter wereld. De stad begint Olympisch wakker te worden. Iedere dag is er wel
weer iets nieuws. Bij voorbeeld Vancouver heeft ook een culturele Olympiade.
Downtown hebben een paar kunstenaars verlichte objecten geplaatst. En voorwaar
nog aardig ook om naar te kijken.
Wat voor de rechtgeaarde
schaats fan het aller belangrijkste is van deze spelen is dus de Richmond
Olympic Oval. En niet te vergeten hoe je er moet komen. Er lijden veel wegen
naar Rome en dus ook naar de ROO. En op iedere hoek van de straat van al die
routes kom je de blauwe bordjes
tegen die je de weg leiden naar de Oval.
Alleen de afstand en de
tijden die er op staan , mocht u komen, geloof er niets van want het klopt van
voor geen meter. Neem bijvoorbeeld het bordje Minoru Blvd.
Volgens het bordje is de
Oval 1.2 km en 15.5 minuten lopen. Het volgende bordje op Cedarbridge way. Is
de Oval nog 1.15 km weg en 15 min lopen.
Dit klopt wel redelijk. Maar het volgende bordje heb je ineens het
gevoel dat je door de tijd hebt gereisd.
Op het volgende route bordje op Gilbert road is het opeens 625 meter en 8 minuten lopen.
Heb je in werkelijkheid wel
mooi 120 meter over geslagen! Ach maakt het uit…
Nog even het laatste nieuws van
het “ Waar blijf ik slapen na de 31ste” front. Het is me vandaag dus gelukt om een appartement met
twee slaapkamers te scoren in Richmond.
Er moest nog wel even een bed van de firma IKEA komen. Brrrrr, je haalt
een bed en sleutelt een tv kast in elkaar dus niet veel zin in. Totdat ik
vanmorgen Gabriella, één van de vrijwilligers, weer aan de telefoon kreeg. Die
heeft nog een bed over. Ook nog wel een kussen en dekbed. Geregeld. Gelijk Ron
gebeld om een paar extra rollen drop Menthos voor d’r mee te nemen. Kan je hier
niet krijgen en ze is er gek op.
Tunnel van infield naar Mixed zone
